Een zoetwaterbron, meer is niet nodig om een fabriekje te starten. In 1911 openden de Attree broers de Lynrock mineral water factory. Het water uit de bron bottelen, dat was het opzet. Mengen tot gemberbier kon ook nog. De bron lag nagenoeg naast de East Lyn river, dit op slechts een paar kilometer van de monding in Lynmouth. Die rivier zou energie leveren om hun machines door waterkracht aan te drijven.
Mooie tijden lagen in het verschiet, de promo machine kon op volle toeren draaien. Naast de bewering dat hun bron het zuiverste water ter wereld had, maakten de broers ook reclame met de boodschap dat hun water zelfs radioactief was. Wie zou het nu nog wagen om hiermee uit te pakken…
Desondanks verliep de verkoop van water en gemberbier toch wat minder dan verwacht. En door gebrekkige verkoopcijfers werd het fabriekje in 1939 gesloten. De gebouwen werden aan hun lot overgelaten en kwamen te vervallen.
Nu blijft bijna niks meer over, zelfs geen hoop stenen. Het bestaan van het fabriekje is nagenoeg volledig uitgewist in 1952. Niet door afbraakwerken des mensen, maar door de natuur zelf.
1952 is het jaar van de grote ramp: the Lynmouth flood disaster. Een enorme stortvloed teisterde het hoger gelegen veenlandschap. 230mm regen viel er op één dag, en dit na een reeds natte periode. Het water werd in zijn weg naar zeer door de kloof van de Lyn geperst met alle gevolgen vandien. Tijdens de nacht van 15 augustus 1952 werd nagenoeg gans Lynmouth verwoest. In de regio zouden 34 mensen het leven laten. Een wederopbouw van 6 jaar volgde na de ramp.
En de ruïnes van de Lynton water factory? Die waren grotendeels meegesleurd door de rivier. Als je goed kijkt vind je nog enkele kleine restanten tegen de rotswand. Als memoriam, metselde Julian Gurney, een Exmoor Ranger, een gemberbier flesje in de rotswand op de plek waar de fabriek stond. Een klein monument voor een grote geschiedenis.
Bezoekje brengen: coördinaten 51.22370 -3.80722