In 1636 woedde de pest hevig in de Ardennenregio. Er werd aangenomen dat de bevolking ernstig gedecimeerd werd. Dat de pest veroorzaakt wordt door een bacterie wist men toen nog niet. De hygiënische omstandigheden met bijhorend ongedierte speelden een grote rol in de verspreiding.
Momenteel is de pest (ja, deze bestaat nog) te behandelen met antibiotica, maar op enkele gifstoffen na, moeten we naar de 20ste eeuw springen voordat deze beschikbaar werden. Daarvoor was de pest in nagenoeg de helft van de gevallen dodelijk.
En ja, er zouden nog epidemieën opduiken. Een grote pandemie deed zich nog voor eind 19e eeuw. In 1855 werd het oosten van China getroffen. Een gelijktijdige vluchtelingencrisis hielp de verspreiding een handje. Geleidelijk breidde de epidemie zich verder uit naar Hong Kong en India. Tegen het eind van de eeuw was ook San Francisco in de VS ten prooi gevallen.
De ziekte blijft nog steeds lokaal uitbreken, maar de meest barbaarse “epidemie” mogen de Japanse generaals op hun naam schrijven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden ze er niet beter op gevonden dan de pest als biologisch oorlogswapen in te zetten. Burgers en krijgsgevangenen werden opzettelijk geïnfecteerd in Mantsjoerije. Ook besmette vlooien werden in China gedropt.
Maar nu terug naar de Ardennen. Hier was de laatste grote epidemie dus in de 17e eeuw. Echt doeltreffende behandelingen (er werd ongetwijfeld van alles geprobeerd) waren er niet. Gods genade was misschien wel de belangrijkste werkzame remedie.
Dit pestkruis, opgericht in 1936, herinnert aan de epidemie die hier 300 jaar eerder woedde. De tekst is in het Latijn: “1936 A peste fame et bello – libera nosdomine Ste marce ora pro nobis”. Vertaald wordt dit: “Van ziekten, hongersnood en oorlog, bevrijdt ons heer. Sint Marcus bidt voor ons.”
Gods genade, hier sinds 1936 een belangrijke remedie… al dreigt Jezus, hier althans, binnenkort van zijn kruis te vallen…
Bezoekje brengen: coördinaten 50.10680 5.57284