Meneer Otte, zo werd de man vermoedelijk niet vaak aangesproken, alhoewel…Een notoir alcoholist of outlaw noemen ze niet vaak meneer.
Op 8 januari 1936 zag Walter het levenslicht. Het Duitse dorpje Trautlieversdorf had er een inwoner bij. Zoek je niet suf op de kaart… dit dorp zal je niet meer vinden. Na de Tweede Wereldoorlog werd het Pools grondgebied en er omgedoopt tot Kochanòw. De Duitse inwoners werden verdreven. Over zijn eerste dertig levensjaren is niet veel bekend. We weten dat zijn familie afstand van hem had genomen. De drank zal zijn bewogen geschiedenis ongetwijfeld nog verder bewogen hebben.
Vanaf 1967 duikt de naam Walter Otte op in de annalen van de grenspolitie. De outlaw raakt stilaan bekend. Walter woont nu in Bad-Harzburg, niet zo ver van deze brug over de rivier de Ecker waar nu dit kruis de herinnering aan de man levend houdt.
In 1967 dus werd Walter voor het eerst aangehouden aan de grens met de DDR. Hij verklaart dat hij liever in de DDR zou wonen. Een interessant man, zo dacht men bij het Ministerie van Staatsveiligheid in de DDR. Walter terug smokkelen naar West-Duitsland, en de man informatie laten verzamelen over de douanekantoren in Bad-Harzburg, dat was het plan. Zo gezegd, zo gedaan. Dat terug smokkelen lukte alleszins perfect. De samenwerking was echter van korte duur. De gemarineerde outlaw hield zich nu eenmaal niet aan afspraken. De vergaderdata stonden enkel in de agenda van het Ministerie van Staatsveiligheid.
Als de Oost-Duitsers hem over de grens konden smokkelen, “dan kan ik het zelf ook”, zo moet Walter gedacht hebben. Het kat-en-muisspel kon beginnen.
Walter was vaak te vinden bij de brug over de Ecker, en stak verschillende malen illegaal de grens over. Het leverde hem twee gevangenisstraffen op, maar Walter was niet te stoppen.
Op 10 juni 1976 ging Walter opnieuw naar de grens die langs de Ecker loopt. Op de spoorwegbrug die niet meer in gebruik was, ging hij aan het grenshek staan. Hij schudde aan het hek en riep: “Hallo vrienden, hier ben ik … help me!”. De DDR grenswachters waren ‘not amused’. Walter raakte gewond aan maag en arm. In het bataljons hoofdkwartier in Ilsenburg stelde de arts op 11 juni om 12:30 zijn dood vast. Nu waren de Stasi-medewerkers ‘not amused’. De oplossing was het lichaam van de man over te brengen naar de Glacis-faciliteit, een park in Maagdenburg, de man er neer te leggen samen met een pistool. Een perfecte foto moest zijn zelfmoord bewijzen. Walter werd als onbekende gecremeerd.
Na de val van het communisme en de hereniging van Duitsland kwam de zaak voor de rechtbank. De schutter aan het grenshek was stafsergeant Erwin G. Hij werd aanvankelijk in het jaar 2000 tot levenslang veroordeeld, de hoogste straf ooit in een zogenaamd “wall shooter-proces”. Dat was de eerste uitspraak. Na beroep werd de classificatie moord herleid tot doodslag. Verzachtende elementen zoals indoctrinatie en de commandostructuur van de DDR waren hierbij argumenten. Het federale gerechtshof was niet meer bevoegd, en voor de regionale rechtbank van Dessau werd Erwin G. veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf.
In memoriam van Walter Otte werd op de spoorwegbrug over de Ecker in 2021 dit kruis neergezet.
Bezoekje brengen: coördinaten 51.89324 10.64926