Puur natuur zou je denken, maar ook dit is een menselijk bouwwerkje. Eentje met een lange geschiedenis zelfs.
Sneeuwklokjes komen in Zuid-Europa in het wild voor. Voor de Britse eilanden is dit niet het geval. Toch staan ze er, op sommige plekken, zeer massaal. Vaak staan er veel in de buurt van kerken, maar deze plek is toch anders. Hier staan extreem veel bloemen, en dat zonder kerk. De reden voor beide plekken is nochtans dezelfde: Lichtmis.
Volgens de joodse wet moet een eerstgeborene worden vrijgekocht op het moment dat het kind 40 dagen oud is. Jezus was de eerstgeborene van het joodse koppel Jozef en Maria. Ook de moeder van het kind moet voor de 40e dag een reinigingsoffer brengen. Maria deed dit 39 dagen na kerstmis; 2 februari dus. Laat dit nu toevallig de bloeiperiode van een mooi, maagdelijk wit bloemetje zijn…
Vanaf de 11e eeuw begonnen monniken in Groot-Brittannië sneeuwklokjes te planten. Volgens de overlevering begonnen monniken uit het nabijgelegen Dunster vanaf de 13e eeuw in deze vallei van de ‘Avill River’ sneeuwklokjes te planten, en dit jarenlang. Het resultaat is een kleine riviervallei die begin februari helemaal in bloei staat.
De hoeveelheid bloemen is zelfs zo exuberant dat twee families er een tijdlang een zaakje van konden maken door snijbloemen te verkopen. Het leek wel onuitputbaar. Nu is de vallei beschermd en een toeristische attractie geworden. De vallei wordt drie weken per jaar opengesteld voor bezoekers. Alles erop en eraan: enkele afgesloten wegen, een dranktentje en een netjes door spanlint afgebakend wandelpad. Of hoe rondtrippelende toeristen een grotere bedreiging vormen dan die paar plukkers voor wie de toen nog onbekende vallei een inkomstenbron was. Het ‘Hallerbos van Engeland’ dus, maar dan in het klein en met een menselijke geschiedenis.
Bezoekje brengen: coördinaten 51.147510, -3.541940