Iets na de middag, op 6 mei 1971 stak een jonge bouwvakker een sigaret op. Achteloos gooide hij zijn smeulende lucifer weg. Enkele seconden later probeerde een jongeman tevergeefs een vuurhaard met zijn voeten uit te stampen. 

Het voorjaar van 1971 was erg droog, en dit na een winter met weinig sneeuw. Vlammen verspreidden zich als een lopend vuurtje. In paniek hulpdiensten verwittigen was het enige wat de jonge bouwvakker nog te doen stond. Zo gezegd, zo gedaan. De man repte zich naar de dichtstbijzijnde telefoon. Van GSM’s was in 1971 nog geen sprake.

Maar het ging snel, nog voordat de man zelf alarm kon slaan, werd de rookwolk al opgemerkt op de brandmeldtoren in Petergensfeld.

Het dennenbos van Struffelt stond in brand. Brigades repten zich naar de vuurhaard.

Zo ook het team van brandweercommandant Hermann Löhrer uit Walheim. Met hun tankwagen waren ze snel ter plaatse en begonnen de bluswerkzaamheden. Omdat zijn manschappen dreigen ingesloten te raken door het vuur beval Hermann zich terug te trekken. Herman zelf trachtte nog snel een brandslang (waar men een tekort aan had) te redden. Bij deze actie stortte de man in, werd door zijn manschappen gered, en naar het ziekenhuis gebracht. Helaas konden de goede zorgen niet meer baten. Herman Löhrer overleed in het ziekenhuis aan zijn verwondingen.

Een productiebos met waardevolle dennen ging in de vlammen op. De schade werd op 30.000 Duitse Mark geschat. Het was de vierde brand in een eeuw op Struffelt. De humuslaag was nu volledig vernield. Het gebied werd onbruikbaar voor exploitatie. Dus: “Het enige waar het stuk grond nog goed voor is, is om er een natuurgebied van te maken”, zo beweerde men. Natuurbeleid anno 1971, grond waar toch niks aan te verdienen viel … Trouwens de heide van Struffelt ligt er ruim 50 jaar later prachtig bij.

En Hermann? … Die kreeg een gedenksteen.

Bezoekje brengen: coördinaten: 50.668875, 6.215153