Van 1775 tot 1813 leefde ze, Joan Wytte. Geboren en gegaan in Bodmin, een stadje in Cornwall. Oud is ze dus niet geworden, althans volgens de statistieken van de burgerlijke stand.
Joan was een specialleke, en werd van heinde en verre bezocht. Ze was namelijk helderziende, waarzegster en genezeres. The Wytte Which was haar bijnaam. Haar medicijn: “cloothies”. Dit zijn repen stof die van de zieke werden genomen, en daarna aan een boom of heilige bron werden vastgebonden. Men geloofde dat wanneer de stof verrotte, de ziekte ook verdween. Sympathieke dame toch? Haar bijnaam was later ook: “Fighting Fairy Women”. Haar tandabces was de boosdoener. De sympathieke Wytte Which werd slechtgehumeurd. De Fighting Fairy Women schold mensen uit, en raakte steeds meer betrokken bij vechtpartijen. Ze had daarbij zoveel kracht dat mensen gingen geloven dat ze bezeten was door de duivel.
De gevangenis zou haar lot worden. Niet omwille van hekserij, we waren immers al in het begin van de 19e eeuw beland, maar verstoring van de openbare orde en vechtpartijen. Ze zou er tot het einde van haar leven blijven. Op 38 jarige leeftijd stierf Joan Wytte ten gevolge van een longontsteking. Tot zover de statistieken van de burgerlijke stand.
Maar Joan was een heks… Haar botten werden al snel opgegraven, en door de ene gebruikt voor seances, door de andere om er grappen mee uit te halen. Uiteindelijk werd haar skelet netjes gereconstrueerd en in het museum gehangen. Niet zomaar een museum, maar The Museum of Witchcraft in Boscastle was haar bestemming. Jarenlang kwamen kijklustigen het skelet van de echte heks bekijken. Omdat het museum bleef last hebben van poltergeisten werd er dan toch maar een levende heks om advies gevraagd. Het advies was duidelijk. Wytte’s geest wenste een fatsoenlijke begrafenis.
In 1998 was het eindelijk zo ver, 185 jaar na haar dood, mocht Joan Wytte een eeuwige rustplaats krijgen. Ook al kreeg dit weer een staartje. Joan was een heks, en werd er in de tijd van verdacht bezeten te zijn van de duivel, weet je wel. Hekserij werd dan wel niet meer vervolgd, maar de Kerk had hier zo zijn eigen opvattingen over. Eén ding werd al snel duidelijk. Risico’s door Joan op heilige grond te begraven wou men niet nemen, dat was (en is) een brug te ver. Joan kreeg een begraafplaats naast het kerkhof van Minster Church in Boscastle, net buiten het hek aan de achterzijde. Al bij al amper een meter naast de heilige grond. Maar ernaast is ernaast! En dat anno 1998…
Bezoekje brengen: coördinaten 50.68419 -4.67548
